Dagboek pagina
|
Berichten Over mij Abonneren Contact Project De reis 7 augustus 2010 Zo, ik ben weer terug! En ik heb echt twee geweldige weken gehad! Vlak voordat ik wegging had ik nog een berichtje geplaatst, maar die is op de een of andere manier niet aangekomen. Dus daarom hebben jullie zo lang op het volgende bericht moeten wachten. Maar nu over de reis! 20 juli kwamen we ’s middags aan in Moldavië na een overstap in Wenen. De reis was gelukkig goed en snel gegaan en op het vliegveld in Chisinau (de hoofdstad) werden we al opgehaald door onze tolk Natasha. Het vliegveld daar is echt gigantisch klein, dus we hoefden niet eens op onze koffers te wachten. Er gaan daar nog geen 10 vluchten per dag. Na een uur rijden kwamen we aan bij het kamp in Dubasari. Doordat de wegen daar zo slecht zijn, is alles namelijk langer rijden. De kinderen waren er al toen we aan kwamen, maar gelukkig kwamen ze niet gelijk om ons heen hangen. We konden gelijk eten, kool, wat we nog heel vaak zouden krijgen die twee weken en daarna begon de evening chapel al. Iedere avond was er zo’n chapel en dan deed de leiding toneelstukjes en spelletjes en soms deden wij ook nog een stukje. De volgende dag moesten we om acht uur opstaan, dat moest iedere dag, dus dat was gelukkig wel goed te doen! Tien minuten later begon dan de ochtendgymnastiek, dat was echt een feestje. Iedere ochtend de vogeltjesdans doen. Om 9 uur ontbijten, altijd pap, en rond 10 uur begon dan de morning chapel. Dat was ongeveer hetzelfde als de evening chapel. Hierna hielden we teamtijd en praatten we even bij en deden we bijbelstudie. Daarna hadden we 2,5 uur de tijd om met de kinderen te spelen, beetje voetballen touwtje springen, stoepkrijten.. Vooral uno was erg populair. Omdat ik aan het hoesten was, moest ik toen nog perse naar de dokter daar en daar kreeg ik pillen, hoestdrank, strepsils en neusspray.. Zo overbezorgd zijn ze daar. Verder zijn we deze twee weken echt helemaal lek gestoken door muggen, we zaten na een tijdje ook onder de blauwe plekken, waarschijnlijk van het krabben. Dat is echt het enige wat ik niet ga missen! Half twee gingen we lunchen en daarna was er twee uur de tijd om te rusten. Meestal gingen we dan ook echt slapen, aangezien het altijd rond de 38 graden was. Maar wij moesten altijd een driekwart broek aan en een shirt, dus wel warm! Tot het avondeten was dan weer de tijd om met de kinderen om te gaan. De kinderen waren 6 tot 17 jaar oud, ja echt, er waren ook nog jongens van 17! Het avondeten was weer kool of linzen en daarna was het onze tijd om te douchen. Koud water, maar dat went wel. Net zoals de wc’s, die je eigenlijk geen wc kan noemen.. Half negen was dan weer de evening chapel en daarna praatten we nog tot een uur of twaalf op onze kamer. De eerste dag was nog een beetje onwennig, maar de volgende dag was het al super leuk. We hadden een heel watergevecht met een aantal jongetjes, was echt leuk! De dag daarna, vrijdag, gingen we naar Chisinau, om kado’s te kopen voor de kinderen. We moesten 90 pakketjes maken, dus we zijn de hele markt afgelopen in de brandende zon, omdat we maar niet genoeg sponzen konden vinden. Uiteindelijk is het wel gelukt. Aan het eind van de middag kwamen we weer terug in het kamp, nog op tijd voor het avondeten. Tijdens de evening chapel zouden we toen Mijn opa zingen, van Ja Zuster Nee Zuster. Frank verkleed als opa, wij als kleine meisjes. Helaas ging dat niet door en moesten we het de volgende dag doen.. Zondag gingen we naar de kerk in Chisinau, een heel grote kerk waar Natasha altijd heen ging. Er werden twee baby’s ingezegend en er was een bruiloft, dus dat was wel speciaal! Op de terugweg konden we niet meer bij ons kamp komen, omdat het die nacht een ook die dagen daarvoor zo hard had geregend, dat de zandweggetjes naar het kamp helemaal waren overstroomd. Nadat we helemaal waren omgereden, konden we er uiteindelijk dan toch komen. Maar dat was wel echt heel apart. Ook de rivier de Nistru, die tien minuten lopen van het kamp lag, was helemaal overstroomd. Als de regen zo door zou zijn gegaan, zou zelfs het kamp kunnen zijn ovestroomd.. Echt een raar idee. Twee dagen later was er nog een tournooitje touwtrekken, alle teams van de kinderen moesten tegen ons touwtrekken. Die kinderen zijn echt sterk. We hebben vaker verloren dan gewonnen. Wij met z’n zevenen tegen twaalf van die kindjes en dat verloren we dik! En ze kunnen ook uren in de volle zon blijven rennen, heel leuk. Woensdagavond hebben we de kado’tjes uitgedeeld en donderdagochtend om half zeven vertrokken de kinderen. Dat was wel een moeilijk moment, ik had echt nooit gedacht dat ik toch wel een band met die kinderen zou krijgen. Maar ook met alle leiding. Rond een uur of tien vertrokken wij dan ook richting Crihana Veche, dat in het zuiden van Moldavië ligt, dichtbij Cahul. Daar was het buurtcentrum waar we de laatste vijf dagen zouden helpen. Na ruim drie uur rijden kwamen we er aan, nadat we een stop hadden gemaakt in Chisinau om weer kado’s te kopen. We sliepen daar in een weeshuis, maar de kinderen waren allemaal weg, naar ouders of familie. In onze kamer sliepen normaal 6 meisjes en het rook er echt heel erg naar urine. Bovendien zouden we in het weeshuis wel warm water hebben, maar doordat de gaskraan was afgesloten, had het hele dorp geen warm water. Echt heel bizar, dat zou in Nederland nooit kunnen. De volgende dag was onze eerste dag in het buurtcentrum. Daar aten we en vervolgens gingen we sporten en knutselen met de kinderen. Het waren bijna 80 kinderen die daar in de omgeving woonden en daar kwamen omdat ze thuis niets te doen hebben. Bovendien kregen ze daar ook een lunch. Na het avondeten vertrokken we weer naar ons weeshuis. Het eten in het buurtcentrum was echt heel goed! Zaterdagochtend gingen we naar Cahul, omdat daar een voetbaltournooi was. Een van de deelnemende teams werd namelijk gesponsord door Zending over Grenzen en daar zaten ook de twee broers van Natasha in. Toen is er ook nog een foto van ons gemaakt voor in de krant met de voorzitter ;) kijk maar naar deze link http://moldova.sports.md/en/photo/6561/ Daarna hebben we nog een beetje sightseeing door Cahul gedaan en daar wat gegeten. Alle flats daar missen heel veel ramen en als het daar ’s winters -20 ºC wordt, hangen ze daar gewoon doeken voor. En heel vaak hebben ze dan niet eens elektriciteit.. Echt heel erg. ’s Avonds is Frank toen naar zijn sponsorkindje gegaan, die twee uur van Chrihana Veche woonde. Dat was echt een heel triest verhaal. Ze woonde bij haar oma met haar vier neefjes en ze moesten rondkomen van 600 lei (ongeveer 40 euro) per maand. En de jongetjes sliepen met z’n vieren in één bed. Nou, de volgende dag was het weer tijd voor een kerkdienst, deze keer in het kleine kerkje in het dorp. Een gemiddelde kerkdienst in Moldavië duurt minstens twee uur en het was bijna 40 graden, dus we zweetten ons echt kapot. En toen hielden ze ook nog eens avondmaal! Gelukkig hebben we het wel overleefd. En ’s middags gingen we naar een zwembad in Cahul, dat was echt heerlijk. Dat zwembad was echt ontzettend klein, want bijna niemand daar heeft natuurlijk genoeg geld om te gaan zwemmen. Die dag had Natasha nog haar moeder gevraagd om pillen voor ons te kopen, omdat twee aan het hoesten waren, en dat moesten we dan allemaal preventief nemen haha. Echt weer typisch Moldavisch. Op maandag, de laatste dag, hebben we de kado’s uitgedeeld en afscheid genomen van de kinderen. Deze keer was het een stuk minder moeilijk, want we kenden ze nog niet zo goed na drie dagen. ’s Avonds hebben we nog een wandeling langs de rivier gemaakt, dat was echt heel gaaf. En zo kwam er dan een einde aan onze reis. De volgende ochtend gingen we om half acht weg. We aten nog in het buurtcentrum, waar ze speciaal pannekoeken voor ons hadden gebakken, echt lief! Die middag hebben we door Chisinau gelopen en zijn we daar ook naar hét museum van Moldavië gegaan, dat was echt ongelofelijk saai ;) Tenslotte naar het vliegveld gegaan, daar vlogen we om half 6. Daar namen we ook afscheid van Natasha. Er was toen nog wel gedoe, want ze wouden ons niet gelijk de tickets tot Amsterdam geven. Dus moesten we in Wenen nog onze boarding pass halen, terwijl we maar een uur handen om over te stappen. Toen hebben we even hard gerend en gelukkig ons vliegtuig nog gehaald! Half tien ’s avonds kwamen we aan en op Schiphol hebben we toen afscheid genomen, maar we zien elkaar zeker snel weer. Want we hebben samen echt twee super weken gehad! Nou het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat jullie nu een beetje een idee hebben van hoe het was, ik kan in ieder geval wel zeggen dat het echt een geweldige ervaring was! Reactie van Ilona 13 augustus 2010 Hoi Renée, mooi verhaal! Goed om te horen dat je zo'n mooie reis gehad hebt. Ga je ook nog foto's online zetten? Groetjes, Ilona Reactie van Marianne 7 augustus 2010 Lieve Renée. Leuk verslag van je reis, lijkt me super interessant om meegemaakt te hebben, en dat je die kinderen daar ook blij hebt gemaakt met een fijne vakantie en kadotjes. Ook goed om eens te beseffen wat een luxe leventje wij hier hebben. Reactie van Hanne 7 augustus 2010 Hee lieve zus, Leuk om te lezen wat je allemaal hebt meegemaakt in Moldavië! Het klinkt als een hele bijzondere ervaring. En de groep lijkt me ook gezellig! xx Hanne Reactie van hannah 7 augustus 2010 hee renee, Echt super leuk geschreven. Ook leuk om het van iemand anders te lezen ;) liefs |