Alle spanning onder controle!
|
Berichten Over mij Abonneren Contact Project Verslag Oeganda '10 31 augustus 2010 Lieve vrienden en familie, Weer terug van mijn introductiedagen is hier dan eindelijk het verslag van mijn geweldige ervaring in Oeganda. Het idee om een reis naar Afrika te maken begon allemaal al een paar jaar geleden toen ik steeds meer het gevoel kreeg dat ik eens iets nuttigs wilde gaan doen in de zomer in plaats van te luieren bij het zwembad van een 5-sterren all inclusive hotel. Via internet vond ik de organisatie Livingstone en heb me zo vroeg mogelijk aangemeld voor een werkvakantie zodat ik nog kon gaan sparen om het flinke bedrag bij elkaar te gaan krijgen. Het werd Oeganda, the pearl of Africa. -No road is long with good company- Op 5 augustus vertrokken we, een flinke reis voor de boeg. We verzamelden met onze groep van 10 (waaronder 7 vrouwen en 3 mannen) op het station van Amersfoort om vervolgens met de bus naar Brussel Airport te rijden. Vanaf Brussel vlogen we met Ethiopian Airlines naar Parijs waar we een tussenstop maakten en vervolgens doorvlogen naar Addis Abeba in Ethiopië. De planning was dat we daar 5 uur moesten wachten op het vliegveld, maar door vertraging werd dat bijna 7 uur! Ondanks de ietwat saaie luchthaven op Ethiopië met een paar kleine winkeltjes en restaurantjes, keek ik mijn ogen uit om de vele soorten mensen uit allerlei verschillende culturen. Het was bekijken maar vooral ook bekeken worden, aangezien we als groep blanken, die in de wc hun tanden stonden te poetsen en met deo spoten, behoorlijk opvielen. Na een korte powernap op de stenen vloer daar was het gelukkig tijd om verder te vliegen. Op naar Entebbe Airport! Hier vlogen we met een stuk kleiner vliegtuig heen, waar we als enige blanken in zaten. Helaas flink wat turbulentie, maar we zijn na 2,5 uur veilig geland in zonnige Oeganda. Hier werden we opgehaald door onze projectleider Pastor Grace, samen met wat leraren die meehielpen om al onze bagage op het dak van onze typisch Afrikaanse bus te zetten. Tijdens de busreis naar Kyabazaala waren er zoveel nieuwe indrukken. Zoals het straatbeeld van Oeganda: rode, stoffige, onverharde wegen waarlangs allemaal kleine felgekleurde winkeltjes staan waar advertenties op geschilderd zijn. Boda boda’s (brommers) die met flinke snelheid over de weg scheuren. Kinderen die onze bus achterna rennen met de woorden: Mzungu! Mzungu! (Blanke! Blanke!). Grote advertentieposters van onder andere het WK in Zuid-Afrika, waarschuwingen voor Aids en reclames voor Chapatti’s (soort wrap, een populair gerecht in Oeganda). Kortom, genoeg reden om nog even wakker te blijven, ondanks de vermoeidheid. Vooral in Kampala, de hoofdstad, was het erg druk op de weg. Veel mensen probeerden ons spullen te verkopen via de ramen van onze bus, zoals een soort satévlees wat ze op straat grilden, geroosterde maiskolven, bananen en beltegoedkaartjes. De oplossing was simpel: close the windows. Na een paar uur kwamen we steeds verder in de Oegandese bush terecht en bereikten onze eindbestemming in het donker. Welcome in Kyabazaala! We werden warm onthaald door de lokale bevolking en een hele groep kinderen, die speciaal allemaal op ons gewacht hadden. Geweldig om zo ontvangen te worden onder de allermooiste sterrenhemel die er bestaat. Ons gastenverblijf bestond uit een binnenplaats waar we konden eten, een wasruimte waar we ons konden wassen met een teil water en een aantal zalen met matrasjes op de grond. De wc, even verderop, was een hokje met een gat in de grond. De niet al te aangename geur moet je er maar even bijdenken. Een groot voordeel was wel dat we hier elektriciteit hadden, zodat we in ieder geval konden zien waar we de komende weken zouden verblijven. Na het ophangen van onze geïmpregneerde klamboes, die onmisbaar zijn in Afrika, konden we eindelijk na een reis van dik 30 uur lekker gaan slapen :) -De tijd in Kyabazaala- Natuurlijk zijn we in Kyabazaala om te werken en daarom maakten we al snel kennis met het project. Op naar Jireh Children Center(JICC), een zoals de naam al zegt: kindercentrum, dat zich op 10 minuten loopafstand van onze verblijfshut bevindt. Het is een plek waar kinderen les krijgen en kunnen spelen, maar ook meewerken aan de bouw van het project door water te halen uit het beekje een eind verderop en bakstenen te sjouwen. Ook is het een verblijfplaats voor weeskinderen die geen familie hebben en zijn dus altijd hier te vinden zijn en is er een lokaal waar twee verstandelijk en lichamelijk beperkte kindjes worden opgevangen door een geweldige vrouw, Amazing Grace, waar de opvang naar vernoemd is. De kennismaking met deze kindjes was erg emotioneel, omdat deze kindjes door hun familie mishandeld en verstoten zijn, en volgens hun cultuur als door demonen bezeten worden beschouwd. Dit was duidelijk te zien aan hun flink vermagerde lichaampjes. Het JICC in Kyabazaala is opgezet met behulp van groepen jongeren van Livingstone. Onze taak was vooral de afwerking van de school zoals schilderen en het aanleggen van vloeren. Dit is heel erg belangrijk, omdat nog steeds het grootste gedeelte van de kinderen op blote voeten loopt en ze hierdoor gevaar lopen om jiggers (zandvlooien die in de voet voor flinke ontstekingen zorgen) op te lopen. We begonnen met het maken van cement, waarvoor eerst stenen kapot geslagen moesten worden met een bijl. Volle kruiwagens vol cement werden gestort op de juiste plek en stampten we aan zodat een mooi glad vloertje werd gelegd. Gelukkig kregen we hulp van John en Kayirra, 2 Oegandese studenten uit Masaka die in hun vakantietijd meehielpen aan de bouw en ons de nodige uitleg gaven. Verder hielpen we met metselen, kozijnen verven en bakstenen in de lak zetten. Ook wij haalden water uit het beekje samen met de kinderen en zetten de zware gevulde jerrycan’s op ons hoofd, wat zeker niet zo comfortabel is als dat het er uitziet. Ons projectgeld is heel goed besteed. Er is een nieuwe keuken bij de school gebouwd, omdat de oude te gevaarlijk was. Er zijn vaak kinderen verbrand door ongelukken met de grote pannen vuur in de oude open keuken. We hebben een enorme watertank gekocht en neergezet zodat het regenwater opgevangen kan worden en er genoeg drinkwater zal zijn. Daarnaast zijn er van het sponsorgeld van 2 mensen uit onze groep nog heel veel spullen gekocht, zoals schoolbanken, een grasmaaier, een fiets, eten voor de kindjes in de Amazing Grace opvang, maandsalaris voor de leraren, microfoons en een orgel voor in de kerk in Kyabazaala. Natuurlijk had ieder van ons niet voor niets 2 koffers van 23 kilo per stuk meegenomen, want deze waren ook nog gevuld met kinderkleding, schoenen, tandenborstels, schrijfmateriaal, speelgoed en knuffeltjes. Ook zat mijn koffer vol met voet- en volleyballen, die ik (met hulp van mijn buurtjes) bij elkaar had gespaard via een supermarktactie. Dit hebben we op een middag uitgedeeld. De kinderen kwamen in groepen langs, en ieder kind kreeg 2 kledingstukken, een tandenborstel, een speeltje en een ballo. De meeste kinderen lopen altijd in gescheurde en vieze kleertjes en sommigen hebben niet eens een onderbroekje aan. Een tandenborstel gebruikt bijna niemand hier. De kleding werd gelijk over de oude kleren aangetrokken. Geweldig om al die blije gezichtjes te zien. Ook hebben we nog wat tasjes gevuld met babykleding en nuttige spulletjes voor vrouwen die net een baby’tje hebben gehad. Deze tasjes hebben we een andere dag langsgebracht bij 4 verschillende families. In de ochtend gaven we af en toe les, zoals engels, wiskunde of biologie. Samen met wat meiden uit de groep heb ik handwerklesjes gegeven. We hebben de meisjes geleerd een stoffen pop te maken, zodat ze niet alleen leerden handwerken maar ook een mooie pop aan de lessen overhielden. Voor het maken van de pop hebben we de kinderen onder andere geleerd om te punniken, te borduren en pompoentjes van wol te maken. Het was voor sommige meisjes niet even makkelijk, maar iedereen was met plezier aan het werk. -Praisetime- Iedere zondag heb ik een andere kerk bezocht, in totaal 3 verschillende. De kerk in Uganda is wel even wat anders dan wat we gewend zijn van een Hollandse kerk. De kerk in Kyabazaala was volledig van boomstammen gemaakt, er stonden wat houten banken om op te zitten en de kinderen zaten op matjes op de grond. Verder hadden ze een oud keyboard en that’s it. Maar de uitbundigheid en vrolijkheid van de mensen in de kerk maakt dat je niet eens stil staat bij alle luxe die wij gewend zijn in een kerk. Er werd geswingd en gedansd, geklapt, geknield en gehuild. Ik vond het geweldig en heel bijzonder om zo’n dienst mee te mogen maken. Uiteraard werd van onze groep verwacht dat ook wij wat bijdroegen qua zang. We moesten ons voorstellen en voor in de kerk liedjes zingen en wel één Ugandese, één Nederlandse en één Engelse. Dit zorgde iedere keer weer tot een paniek, want ja, wat zullen we zingen, haha. De kerk die wij bezochten in Masaka (de stad waar we de laatste week verbleven, zie hieronder) was een stuk groter dan de kerk die wij in Kyabazaala gewend waren en was ook een stenen gebouw. Voorin de kerk stond een enorm worshipteam dat helemaal uit hun dak ging. Als je nog een manier zoekt om een paar kilootjes kwijt te raken, ga eens langs bij een Afrikaanse kerk. Het verandert je leven én lichaam ;) Mij hebben de kerkdiensten in Afrika zeker aan het denken gezet. De rol die Jezus in het leven van deze mensen speelt is zo groot. Deze mensen leven echt voor God i.p.v. voor geld en materialistische zaken. Toen er even later werd gevraagd wie er op dat moment voor God in zijn of haar leven wilde kiezen ben ik samen met 3 andere meiden uit mijn team naar voren gestapt en zijn we door Pastor Grace en Pastor Peterson gezegend. Dit was een erg speciaal en emotioneel moment. ‘’We are born again’’, zoals het daar genoemd werd. -De tijd in Masaka- Na 2 weken Kyabazaala vertrokken we naar het JICC in de stad Masaka, om nog wat meer van het land te zien. De basisschool van JICC bevond zich boven op een berg, met een prachtig uitzicht over de hele omgeving. Hier hadden we geen elektriciteit en we moesten dus erg zuinig zijn met camera’s, mobiele telefoons etc. We zijn 2 dagen op safari geweest in het Queen Elisabeth Park. De eerste dag hebben we gevaren over het Kazinga Channel, een kanaal tussen Lake Edward en Lake George. Hier hebben we olifanten, nijlpaarden, krokodillen en waterbuffels gezien. De volgende dag reden we al om 6 uur ’s ochtends door het Queen Elisabeth Park en konden we op het dak van de bus zitten om nog meer dieren te spotten zoals olifanten, zebra’s, antilopen, wrattenzwijnen, apen, buffels, hyena’s en de meest bijzondere vogels. Ook zijn we naar een echte Afrikaanse bruiloft geweest waar een vriend van pastor Grace ging trouwen. Wij als 7 meiden waren de bruidsmeisjes en hadden een jurk op maat laten maken. Dit liet wat te wensen over, maar uiteindelijk zijn de jurken mooi geworden. Ook werd ons haar in een echte afrikaanse kapsalon gedaan. Helaas moesten we eerst 3 uur wachten. De zaterdag bleek hier een wel heel populaire dag te zijn om te gaan trouwen en de African time is ook net even anders dan de European time. Nadat we omgetoverd waren in poedels konden we dan eindelijk richting de bruiloft, waar we een paar uur te laat aankwamen. Dit maakte gelukkig niks uit, aangezien alles hier op de African Style ging, en de bruiloft pas 4 uur ’s middags begon. Na een paar ceremonies en een hoop gepraat was het onze taak als bruidsmeisjes om de in kleine stukjes verbrokkelde bruidstaart rond te brengen aan alle gasten, zodat iedereen een kruimeltje taart kreeg. De laatste dag hebben we nog in een hotel overnacht, waar ik met een paar anderen naar de sauna en stoombad ben geweest. Echt heerlijk, eindelijk weer een beetje luxe, na al die tijd niet hebben kunnen douchen. De ochtend van vertrek heb ik zelfs nog een heerlijke oliemassage gehad voor maar 5 euro. Dat zijn nog eens prijzen. Daarna was ik helemaal klaar voor een lange reis naar huis. Ik heb echt een ongelofelijk mooie tijd gehad in Afrika. Gelukkig ben ik alle weken gezond gebleven en zijn we veilig aangekomen in Nederland. Ik wil iedereen die mij heeft gesteund bij de voorbereidingen van deze reis (in welke vorm dan ook) onzettend bedanken, Goodbye Uganda! I remember you emirembe n’emirembe! (for ever and ever) Liefs, Esther Mirembe (mijn afrikaanse naam: peace) 
 trouwe busje.jpg)
Reactie van Willie 2 september 2010 Hee Es! Super om je verhaal te lezen! Echt een hele gave ervaring! Gods zegen! Liefs Wil Reactie van henriette 1 september 2010 Geweldig Esther, een ervaring voor de rest van je leven. Afrika is SUPER en wij, met al onze luxe en 'kennis' ,kunnen heel veel van de afrikanen leren. Heerlijk dat je God hebt gezien door alle stof en armoede heen. Fijn dat je als een gezegen Reactie van henriette 1 september 2010 Geweldig Esther, een ervaring voor de rest van je leven. Afrika is SUPER en wij, met al onze luxe en 'kennis' ,kunnen heel veel van de afrikanen leren. Heerlijk dat je God hebt gezien door alle stof en armoede heen. Fijn dat je als een gezegen Reactie van henriette 1 september 2010 Ook ik was nog niet klaar. Fijn dat je als gezegend mens verder mag gaan. sterke en veel plezier ook met je studie. liefs Henriëtte Reactie van henriette 1 september 2010 Ook ik was nog niet klaar. Fijn dat je als gezegend mens verder mag gaan. sterke en veel plezier ook met je studie. liefs Henriëtte Reactie van Marga van Dinter 1 september 2010 Wauw Esther! Mooi om te lezen dat je het zo fijn hebt gehad in Afrika. Een ervaring om nooit meer te vergeten. En wat heb je een super mooie keuze gemaakt om voor God te kiezen in je leven! Liefs Marga Reactie van Erik-Jan 31 augustus 2010 Beste Esther wat herkenbaar. Prachtige mensen, natuur, cultuur naast enorme armoede. Prachtig hoe je beschrijft hoe dankbaar de mensen zijn voor alle dingen die je geeft. Emotioneel in een Afrikaanse kerk?...ja, dan kom je helemaal los. Jaja je heupen Reactie van cor van der spek 31 augustus 2010 prachtig en veel dingen voor ons heel herkenbaar. Wij hebben twee jaar lang in een kerk in Burundi mee gedaan. Groeten, fam.van der Spek Reactie van Liesbeth Vos 31 augustus 2010 Lieve Esther, Wat een mooie ervaring en wat goed van je dat je dit hebt ondernomen. Rijk om dit te hebben mogen meemaken lijkt me. Mooi te lezen van het zegenend gebed voor jullie, hoop dat het veel mag uitwerken in je werk , studie en verder leven. Pra Reactie van Liesbeth 31 augustus 2010 was nog niet klaar... prachtige fotos, aandoenlijk. Veel sterkte weer met je studie en Gods zegen bij alles, liefs Liesbeth gr thuis Reactie van Rianne 31 augustus 2010 Lieve Esther, ik lees echt met veel bewondering voor jou, jouw mooie reisverslag! Je moet hier echt iets mee doen: bundelen en er een boekje van maken met foto's erin enzo. Supermooi hoe je het allemaal beschrijft en op zo'n interessante manier w Reactie van Rianne 31 augustus 2010 Lieve Esther, ik lees echt met veel bewondering voor jou, jouw mooie reisverslag! Je moet hier echt iets mee doen: bundelen en er een boekje van maken met foto's erin enzo. Supermooi hoe je het allemaal beschrijft en op zo'n interessante manier w |