Perspectief Mens Organisatie Management
|
Berichten Over mij Abonneren Contact Project Mijn verblijf in Oeganda 3 augustus 2010 Woensdag 7 juli 2010 Goedemorgen vanuit een druilerig Addis Ababa (vliegveld Ethiopie). Ik ben zojuist geland en moet nu 5 uur wachten op de volgende vlucht. We hebben in het vliegtuig op Parijs genoten van een radioverslag voorzien van Frans commentaar waar we hoorden dat Nederland gewonnen heeft van Uruguay en door is . We hebben aan het begin van de wedstrijd het Wilhelmus nog gezongen en achteraf was het natuurlijk feest in het vliegtuig. Zelfs de crew van het vliegtuig maakte foto's van ons Oranje feestje. Om half 12 's nachts kregen we ons avondeten(broccoli/boontjes met kip/vis en aardappels/rijst) en om half 4 ging het licht weer aan voor het ontbijt. Na een (lompe) landing in Addis Ababa (Ethiopie) zijn we met een hele korte busreis naar de hal van het vliegveld gereden. We zijn nu onze tijd aan het vullen met slapen, Internetten en voetballen. Donderdag 8 juli 2010 Vanuit het mooie Oeganda goedemorgen! De omgeving, de reis, de mensen en het eten in 1 woord geweldig!!! Gistermiddag zijn we aangekomen op Entebbe (vliegveld Oeganda). Het was geweldig om het vliegtuig uit te lopen en onze nieuwe wereld te zien! Helaas kwamen we er op het vliegveld achter dat er een koffer niet is aangekomen. Gelukkig is dit een koffer waar speelgoed in zit en geen eerste levensbehoeften. Waarschijnlijk is dit gekomen omdat de koffer er in Brussel al uitgepikt was vanwege het schoolbordverf. Dit mocht helaas niet mee. Op het vliegveld stonden Alex en Martin met een groep lokale mensen op ons te wachten om ons te brengen naar onze eerste slaapplaats. De reis naar het huis van Martin en Flavia, de Bulenga, was een ervaring opzich. We zagen sloppenwijken, mensen met manden op hun hoofd, heel veel brommers, stieren langs de weg.. Maarre, de bus staat te wachten om ons te brengen naar Owangai Village, so here we go!!! Na een prachtige reis van ongeveer 12 uur door het Oegandese land zijn we aangekomen bij het project in Owangai Village. We werden verrast door vele kinderen die waren uitgelopen om ons welkom te heten. Daarna hebben we onze slaapplaatsen ingericht. De 4 hutten zijn vrij ruim, we slapen met gemiddeld 6 personen in een hut. De bedden zijn prima, ze zijn gemaakt van boomstronken met een schuim matrasje erop. De nachten zijn, metname bij de dames, een belevenis opzich. Elke hut heeft zijn eigen huismuis en ander interessante dieren. Vrijdag 9 juli 2010 Vanmorgen zijn we enthousiast verwelkomt door de schoolkinderen. Met prachtige zang en muziek drukte ze hun waardering voor onze komst uit. Omdat de bus er nog tot onze beschikking was zijn we met Alex naar het lokale Health Center gegaan. Dit maakt op de gehele groep grote indruk. Dit centrum is beschikbaar voor de gehele omgeving, echter moet voor de zorg betaald worden. Helaas kunnen veel mensen dit niet veroorloven. Daarna hebben we de lokale markt bezocht. Deze was vele malen groter dan degene op het Smidsplein in Voorthuizen. We verbaasde ons erover hoeveel goederen, dieren en fietsen er verhandeld worden. We hebben gelijk kennis gemaakt met een Oegandese lekkernij, het sabbelen op suikerriet. Zaterdag 10 juli 2010 Jaa, eindelijk! Vandaag zijn we gestart met de bouw. Allereerst zullen de muren van de al bestaande klaslokalen gepleisterd moeten worden. Dit is een enorme klus, maar het resultaat zal absoluut zichtbaar zijn. Daarnaast hopen we nog een start te kunnen maken met het afbouwen van het 5e lokaal. We hebben cement gemaakt, muurtjes gemetseld, water gehaald, lokalen leeggehaald, stenen gesjouwd, schoolborden gemaakt etc. Het ging voortreffelijk, het is alleen wel wennen dat Oegandese bouwen! Ook moeten we proberen om niet te eigenwijs op onze eigen manier te willen bouwen.. Iedereen is tevreden over het eten, we hadden niet verwacht dat het zo lekker zou zijn. Meestal eten we rijst met een soort saus en een stukje kip. Wel is er weinig groente tot nu toe. Het heerlijke fruit (banaan en ananas) maakt dat ruimschoots goed. Maandag 12 juli 2010 We hebben twee meer dan mooie dagen achter de rug. De mensen hier zijn erg gastvrij, het yoga klinkt de hele dag door uit Oegandese (en onze) monden. Gisteren zijn we naar de kerk geweest (lees: samen met de mensen die met het project mee doen een eigen dienst gehouden in de school) Over en weer hebben we liederen voor elkaar gezongen erg mooi. Garbrich hield daarnaast een goede preek die zowel door de mensen daar als door ons werd gewaardeerd. 's Middags hebben we een wandeling gemaakt door de prachtige omgeving. Hier zagen we het echte Afrikaanse leven: wassen bij de put, koken op de grond, leven in een hutje. Wat heel bijzonder was dat daarna opeens een minister voor onze neus stond, we hadden hem al eerder in Soroti ontmoet en hij had beloofd om ons te komen bezoeken. Dat maakte hij waar, het hele dorp glom ervan. Wat een eer! 's Avonds stond de finale van het WK2010 op het programma. Er waren twee mannen gekomen die de televisie hadden geinstalleerd. Twee uur voor aanvang van de wedstrijd bleek de satelietkaart te zijn verlopen. Alex snelde naar Soroti, kocht een kaart, zodat we in de 23e minuut beeld hadden, joehoe! Inmiddels hadden tweehonderd Afrikanen zich tussen onze hutjes genesteld, in afwachting van de wedstrijd. Ach.. de afloop weten jullie. Vandaag worden we om 8 uur door ons opperhoofd (Rinze) gewekt. Iedereen had nog een beetje last van de kater van de wedstrijd en het slechte slapen. Na het ontbijt (wit brood met thee) gaan we er toch weer met volle moed tegenaan! We beginnen met de werkzaamheden.. Helaas begint al snel duidelijk te worden dat we veel te graag en veel te snel willen. We moeten erg wennen aan de cultuur hier.. Relaxed take it easy! Gelukkig gaat het na onze lunch wat beter en hebben we aan het eind van de dag een voldaan gevoel. Ze werken hier nog op de oudewetse manier. In alle lokalen moet de grond nog worden gestort. Dit houdt in dat er eerst een laag grote stenen worden neergelegd. Daarna gaan daar kleine stenen overheen, met daarop weer een cementlaag van 7 centimeter gemengd met kleine stenen. Aan het eind komt er dan nog een topping van cement overheen. Omdat we hier geen cementmolen hebben moet dit allemaal gebeuren met de schep in de brandende zon. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat dit een hele klus is! Na twee dagen werken hebben we dinsdag aan het eind van de dag in het eerste lokaal de 7 cm cement liggen. We worden hier erg verwend! We eten twee keer op een dag warm eten. Zondag en vandaag zijn we verwend met pannenkoeken! Doordeweeks eten we meestal rijst, spaghetti, zoete aardappels en bruine bonen. Door sommigen van ons wordt het al het Owangai Resort genoemd! Twee keer op een dag gaan we theeleuten! Dit om ons vochtpeil goed te houden. Woensdag 14 juli 2010 Hier in Soroti hoorden wij van de aanslag in Kampala. De groep weet hier nog niets van, maar bij ons gaat het goed. We zitten dus echt in de bush. Vandaag zijn we hier in de stad om o.a. geld te halen, een opbergkast te kopen, water te halen en jullie op de hoogte te houden. De rest van de groep is hard aan het werk op het project (een uur rijden hier vandaan). Alex is nieuw werkmateriaal aan het kopen. Gisteren zijn we aan het eind van de middag na een dag hard werken verschillende gezinnen gaan bezoeken. We werden ingedeeld in 4 groepen. Onderleiding van Alex, Jozef (leraar), Mozes (leraar) en Alex (leraar) gingen we de bush bush in. Onderweg genoten we van het geweldige groene landschap! We liepen door verschillende landerijen heen. Ze verbouwen hier o.a. zoete aardappels, sperziebonen, mais, cassave en noten. Er staan ook mangobomen en matokebomen. We gingen op bezoek bij mensen die erg arm waren. Zo was er een groepje op bezoek geweest bij een familie die wezen verzorgde. Er was een groepje die kwam bij een oude vrouw die leefde in een hutje van 2 bij 2 dat leek op een opberghok. Ze moest verzorgd worden door haar zoon. We werden ook geconfronteerd met de medische problemen hier. Een groep kwam bij een mevrouw die niet meer kon lopen en door een aantal kinderen van haar in de steek was gelaten. Haar man was omgekomen tijdens het regime van Idi Amin. Zij werd onderhouden door een buurjongen die haar soms wat water bracht. De andere groep trof een vrouw aan die aan een huidziekte leed. Het indrukwekkende is dat mensen al hun hoop blijven vestigen op God en dit ook op de muren van hun huizen hebben staan. We hebben deze mensen een tasje gegeven met de eerste levensbehoeften, hier waren ze heel blij mee. Op die manier proberen we wat voor ze te betekenen. Deze cultuurshock heeft een diepe indruk op ons achter gelaten. Tijdens het eten waren we dan ook allemaal heel erg stil... Wat hebben wij het toch ongelooflijk goed in Nederland! Vrijdag 16 juli 2010 Tegen alle verwachtingen in, regent het in Afrika ook gewoon. Door materiaalgebrek en late leveringen hebben we de afgelopen dagen minder kunnen werken aan de school, maar hebben we wel wat meer tijd gehad om rustig met elkaar te genieten van de dag. Zo hebben we toch nog een beetje tijd voor vakantie. Het spel Weerwolven is zeer in trek en is al tig keer gespeeld. Iedereen is nu wel gewend aan het eten, de sanitaire voorzieningen en de omstandigheden qua werk. Al blijft het nog steeds vreemd dat je niet hoeft door te spoelen. Door de frustraties van het heen en weer sjouwen van materialen, gebrek in de communicatie bij de aannemer en het wachten op water, gaat de bouw wat traag. Tenminste, dat vinden wij. Wellicht dat de Afrikaanse mensen vinden dat ze voor hun doen juist heel hard werken. De lokale vrijwilligers die ons helpen bij de bouw, zijn ons allen zeer zeer dankbaar dat wij dit voor hen en met hen willen doen. Dit laten ze ons dan ook echt iedere dag weten. Gisteren na het ontbijt, witte boterham met suiker, jam of oploschocolade melk, zijn we naar de bouw gegaan en hebben we veel werk verzet. Er zijn al twee schoolborden klaar voor gebruik. Nummer drie hopen we vandaag te doen. De binnenkanten van de muren zijn gestuct en gladgestreken. Ook liggen er in twee lokalen een betonnen vloer waar alleen nog een dekvloer op hoeft. Ook lokaal vijf schiet mooi op. Gisteren hebben Frank en Arjan meegeholpen om de dakspanten klaar te krijgen. Hopelijk zit voordat wij vertrekken het dak er op. Gisternacht heeft heeft het zo hard geregend dat het bed van Marjanne en van Rinze bijna weggedreven is. Haha. Nou ja, eigenlijk was dat niet zo grappig. Marjanne is namelijk iedere keer de Sjaak. Ook haar koffer is namelijk aangevallen door de muizen van Owangai Village. Die vonden het blijkbaar nodig om 's nachts aan de cup of soup te gaan... Het is hier ongeveer 32 gragen, droog, zonnig, af en toe bewolkt en een spatje regen. In de nacht licht het veel, maar zijn er weinig onweersklappen. Dinsdag 20 juli 2010 We hebben alweer een hoop beleefd! Afgelopen vrijdag heeft het lekker geregend, maar 's avonds hebben we gezellig met de lokale bevolking Twister gespeeld! Voor hen was het nieuw, wat grappige situaties opleverde. Zaterdag mochten we van Alex niet werken. In plaats van werken hebben we een lange en mooie wandeling gemaakt naar de rots van Owangai Village. De mensen onderweg waren zoals altijd heel erg open en vriendelijk. Ze begroeten je graag door je een hand te geven. De kinderen zijn niet bang voor je en willen graag hand in hand mee lopen. De rest van de dag hadden we tijd voor ons zelf. De een ging lekker zonnen en de ander deed een spelletje. In de nacht van zaterdag op zondag was behoorlijk nat. In elk hutje waren wat bedden nat geworden. wat voor verhuizingen zorgde en een hoop gelach. Zondagochtend was er weer een kerkdienst. De lokale bevolking heeft liedjes voor ons gezongen en wij voor hen. Wat zijn ze toch muzikaal hier!! We hadden kleurboekjes voor de kinderen mee genomen, wat ook erg populair was bij de volwassenen. De kerkdienst werd heel mooi afgesloten door gezamelijk in een kring te bidden. 's Middags gingen wij iets Hollands koken. We hebben hutspot met worst gemaakt. Dit heeft nog nooit zo lekker gesmaakt met 35 graden! Gisteren zijn we weer hard aan de slag gegaan. Een aantal heeft les gegeven en er is hard aan de lokalen gewerkt. De vloeren liggen er in en van 2 lokalen zijn alle muren al gepleisterd. Aan het eind van de ochtend hebben we tandenpoetsles gegeven. Het was leuk om te zien hoe blij ze met een tandenborstel en tandpasta waren. Vandaag hopen we dat het dak van het laatste lokaal erop kan en we nog muren kunnen pleisteren. Woensdag 21 juli 2010 Ondanks onze update van gisteren weer een berichtje, omdat we niet precies weten wanneer we weer op internet kunnen. Gisteren is er weer hard gewerkt. De nok van het vijfde lokaal is afgemetseld, de eerste laag van de vloer is gestort en hopelijk worden vandaag de dakplaten erop gelegd. Ook is het laatste schoolbord geverfd en is Rinze bezig om ezels voor deze borden in elkaar te knutselen. De douchemuur is beschilderd. Ons logo staat er nu levensgroot op en onze handen zullen voor altijd in Owangai achterblijven. Het totaalplaatje is afgemaakt met de mooie tekst van een liedje: we will work with each other, because we are christians by our love. De kast die we vorige week besteld hebben is geleverd. Het is een mooie kast geworden; twee deurs en twee laden bovenin. De leerkrachten stonden er met tranen in hun ogen bij, erg ontroerend... Het was een vreemd gezicht, om zo'n mooie kast in zo'n donker en leeg lokaal te zien staan. Vandaag wordt hij waarschijnlijk ingericht met de schoolspullen die wij hebben meegenomen. Gisteravond hebben we een heel leuke avond gehad. We hebben met z'n allen verstoppertje in het donker gespeeld, ook de locals deden mee (die met hun donkere kleur natuurlijk erg in het voordeel waren). Dit resulteerde in een hoop gegil, gelach en schaafwonden. Een had zich in een boom verstopt, waarbij hij te laat ontdekte dat deze uit prikkels bestond. Vannacht was opnieuw een natte nacht. Marianne heeft het zowaar droog gehouden, doordat gisteren een deel van het dak opnieuw bedekt is. Helaas heeft zich in het welbesproken hutje weer een nieuw probleem voorgedaan. Gisteravond lag er tussen het bed van Lisanne en Mariska een termietenheuveltje! Alle mannen kwamen heel wijs binnen rennen om zogenaamd te helpen, maar dat schoot niet op. Die harde werkertjes hadden namelijk vanmorgen net zo hard een nieuw heuveltje gebouwd. Wordt wat aan gedaan vandaag... Wij zijn nu in Soroti om, onder andere, de farewellparty van morgen (donderdag 22 juli 2010) voor te bereiden. Hier hebben we vorige week al een koe voor gekocht die morgenochtend geslacht zal worden. Het feest begint al om 9 uur 's morgens en duurt tot 's avonds. We zijn benieuwd hoeveel mensen er gaan komen, omdat er heel veel mensen zijn uitgenodigd. Alle kinderen van de school, ouders, vrijwilligers, dorpelingen en een heleboel hotemetoten. Ook Martin zal erbij zijn. We zullen onze laatste spullen uitdelen, luisteren naar speeches, samen eten en er komt een bandje. We hebben er zin in! Vrijdagmorgen vertrekken we richting het safaripark. Daar hopen we aan het eind van de middag aan te komen. Zaterdag brengen we in het park door en in de loop van de zondag vertrekken we richting Kampala. Daar zullen we weer slapen bij Martin in de Bulenga. Maandagmorgen hebben we nog even de tijd om souvenirs in te slaan, voordat we naar het vliegveld vertrekken. Misschien hebben we zondag nog even kans om een berichtje voor jullie te plaatsen, maar dit weten we niet zeker. Zaterdag 23 juli 2010 Toch nog een laatste berichtje vanuit Pakwach Afgelopen donderdag was dus onze farewellparty. Toen we wakker werden werd er al gelijk gevraagd of we bij het slachten van de stier wilden zijn. Sommigen sprongen gelijk uit bed en keken toe op hun lege maag hoe het bloed uit de koe spoot. Hierna moesten we snel ontbijten want het feest zou om 09.00 uur beginnen. Dit was alleen Afrikaanse tijd en begon het uiteindelijk om 14.00 uur. Het veld voor de school was omgetoverd tot een feestterrein met tenten en een dj. We openden het feest door te dansen met de kinderen. Echt geweldig! Daarna werd de kleding die Marianne en Mariska S. hadden ingezameld aan de kinderen uitgedeeld. Ze hielden allemaal een speech. We hebben allemaal braaf geluisterd op ons stoeltje in de zon, maar wat ze allemaal gezegd hebben? Het duurde bij elkaar meer dan drie uur. Hierna hebben we de mensen rondgeleid door de school om te laten zien wat we in die twee weken allemaal gedaan hebben. Het avondeten hebben we geserveerd aan de belangrijke gasten, terwijl de lokale bevolking van de stier konden genieten. In de avond hebben we gelukkig nog wat tijd gehad om te dansen met de lokale bevolking. We hebben hier allemaal erg van genoten! Als afsluiting hebben we nog met de Alex en de andere locals om het vuur gezeten en een geit op de BBQ gedaan. Alex heeft ons die cadeau gedaan. Na het zingen, praten en de nodige tranen die vloeiden, zijn we toch allemaal maar voor de laatste keer ons bed in Owangai in gekropen. Vrijdagochtend zijn moesten we vroeg op om alle spullen in te pakken, nog een laatste keer afscheid te nemen en op safari te gaan. Jenny is vandaag jarig. Dit hebben we in de bus gevierd door haar elk uur toe te zingen en een cadeau te geven. Op de heenweg naar onze lodge hebben we al een klein stukje safari meegemaakt we hebben apen naast onze bus gehad en ook olifanten. Bij aankomst leek ons verblijf wel een resort! We hebben namelijk allemaal een gewone WC. Vanmorgen zijn we om 05.30 uur wakker gemaakt om vroeg op safari te gaan! Al snel zagen we allemaal dieren rondlopen in het park, zoals antilopen, giraffen, apen, olifanten, zwijnen en een leeuwin met 2 welpjes. Om 14.00 uur vertrokken we met een boot de Nijl op. Vanuit een boot zagen we weer allemaal mooie dieren zoals krokodillen en nijlpaarden. Na een lange mooie dag zijn we terug gegaan naar onze lodge voor een heerlijk avondmaal. Morgen (zondag 25 juli 2010) gaan we naar de watervallen en vertrekken we naar Kampala waar we bij Martin overnachten. Maandag 26 juli 2010 Hier een laatste berichtje vanuit Addis Ababa (Ethiopie). Ons Oegandese telefoonnummer werkt vandaag niet meer, omdat we deze namelijk hebben achtergelaten in Oeganda. Afgelopen dagen waren geweldig, mooi en moeilijk tegelijk. De tweede dag (zondag) van de safari was een geweldige belevenis. We konden iets langer in ons bed blijven liggen. In de ochtend bezochten we de Murchison Falls. Dit waren imposante watervallen. Het is geweldig om te zien met welke kracht water naar beneden komt. Daarna hebben we een prachtige Oegandese busrit naar Kampala gemaakt. Onderweg hebben we genoten van ananas en watermeloenen die we een kwartier eerder hadden gekocht op de lokale markt. Als vliegen op stroop kwamen 17 verkopers met ieder 6 ananassen in hun handen naar ons toe gelopen. Eenmaal aangekomen in Kampala hebben we ons weer gesettled in de bungalowtjes van Martin. Een heleboel vrienden uit onder andere Owangai en Kampala stonden daar op ons te wachten. We kregen er kippenvel van! Een overheerlijke maaltijd volgde die door de vrouw van Martin, Flavia, was bereid. In de avond heeft iedereen nog even bij kunnen kletsen over de reis. Na een niet al te lange nacht gingen we met 'onze' bus naar de shoppingmall om de nodige souvenirs in te slaan. We kregen te horen dat we verplicht waren om af te dingen en sommigen van ons hadden dat al snel onder de knie. Na een dik uur shoppen pakten we alles in daarna naar Entebbe rijden. Dat was een heel gebeuren, omdat alle Afrikaanse leiders op dat moment in Kampala zijn. Wij hadden het geluk dat zij voor ons de weg baanden zodat wij in een recordtijd bij een restaurant vlakbij het vliegveld waren. Daar hebben we een afscheidslunch gegeven aan alle lokale vrijwilligers die ons de afgelopen drie weken hebben geholpen. Voor het vliegveld moesten we allemaal uitstappen om gefouilleerd te worden, zelfs de bus werd geinspecteerd. Daarna wachtte het moeilijkste moment van vandaag, het afscheid nemen. Er zijn heel wat traantjes gevloeid... Na een goede vlucht en mooie landing in het onweer zijn we nu in Addis Ababa. Morgen (dinsdag 27 juli 2010) hopen we om 8:30u in Brussel aan te komen. Daarna gaan we met de bus via Zeist naar huis!!! We hopen tussen 12:00u en 12:30u in Voorthuizen aan te komen Woensdag 28 juli 2010 Eenmaal aangekomen op Brussel hebben we alle bagage opgehaald die deze keer wel in 1x goed door kwam. We zijn daarna doorgelopen naar de bus. Toen alles ingepakt was begon het allerlaatste deel van de reis. De bus reed flink door waardoor we al snel in Nederland kwamen en Zeist al in zicht kwam voor de eerste dropping van de Mukono-groep. Daarna begon de pret pas echt, want nu kwam Voorthuizen wel weer heel dichtbij. Wat wij niet wisten was dat er 4 auto's stonden te wachten op de carpoolplaats van afrit Soesterberg. Deze hadden al contact gehad met een persoon in Zeist. Zo wisten ze dat wij er aan kwamen. Toen wij de afrit Soesterberg gepasseerd waren kwam de eerste auto, compleet met Oranje vlaggetjes langs rijden waar voor Kim en Rinze een wel heel bekend persoon in de bijrijdersstoel zat. Daarna kwamen de andere 3 auto's ook in zicht. Op de achterruiten zagen we de tekst: 'Welkom Oeganda2010' staan. Iedereen in de bus werd helemaal gek bij het zien van de auto's. We reden verder over de A28 naar de A1 en gingen er af bij afrit 16. Voorthuizen stond weer op de borden! Aangekomen bij de kerk werden wij door de auto's claxonnerend verwelkomd. Zelfs de krant was aanwezig om een foto van de groep te maken. Binnenkort zal er dus een artikel over ons in de krant staan. Daarmee is er een einde gekomen aan de Oeganda-reis. Het was een geweldige ervaring, maar het was wel moeilijk om gedag te zeggen tegen onze nieuwe Oegandese vrienden. Gelukkig kunnen we elkaar via het Internet nog op de hoogte houden. De reis is goed verlopen. Ik ben weer gezond en veilig thuis! De foto's volgen z.s.m |