Dagboek pagina
|
Berichten Over mij Abonneren Contact Project Weer thuis 5 augustus 2010 Hallo allemaal, ik ben weer veilig thuis! Ik mis het afrikaanse leven hier wel. De kinderen, de muziek, de levendigheid, de hobbelige wegen, de dieren, de mooie natuur... Maar alles went, zo ook weer in nederland. Het is ontzettend goed gegaan. We vertrokken vanaf Brussel naar Parijs en van Parijs naar Addis Ababa in Ethiopie. Daar moesten we zo'n 7 uur wachten op de vlucht naar Entebbe Uganda. Bij aankomst op Entebbe werden we ontvangen door Oncle Grace (projectleider) In een gammel busje werden we naar Kampala vervoerd, waar we logeerden in een hotelletje. Onderweg keek ik mijn ogen uit. Iedereen is buiten bezig. Bergen bananen langs de weg, kinderen op blote voeten, gescheurde kleren, koeien en geiten op de weg. Ze roepen ons allemaal na 'MUZUNGU!!' (blanke!) In Kampala konden we even rustig bijslapen voor we de volgende dag naar Kyabazaala zouden reizen. Heb verder niks gemerkt van de bom aanslag die een aantal dagen ervoor had plaatsgevonden) De volgende ochtend gingen we eerst nog boodschappen doen in Kayunga. Dat duurde ontzettend lang, Je moet goed oppassen dat je niet wordt opgelicht qua geld. want als je blank bent wordt snel de prijs van producten hoger. Gelukkig hadden we een stel Oegandezen bij ons die daar een stokje voor kunnen steken. Kyabazaala is een dorpje bezaaid met bananenbomen, stoffige rode hobbelweggetjes, plaggehutjes en heel veel mooie mensen. Ergens staat een huisje, het huisje waar wij de komende tijd zouden verblijven. Een stenen huisje met 3 slaapvertrekken. We hadden matrassen in Kayunga gekocht en zelf hadden we een klamboe meegenomen. Er waren veel muizen aanwezig in deze kamers. S'nachts knaagden ze aan onze koffers etc. niet echt een fijn idee. Gekko's kropen over de muur, kikkertjes sprongen vrolijk rond. Maar ach, je bent in Afrika he. In het huis wonen meerdere mensen. Een opa die van ons de naam Opa Toppie kreeg. kinderen uit Rwanda en Diana en Regina die voor ons kookten. Oncle Grace liet ons ook de bewakers zien die ons snachts met flinke geweren zouden beschermen. De volgende dag gingen we naar het project zelf, waar we begroet werden door het schoolkoor. De docenten werden aan ons voorgesteld en al snel kregen we onze opdracht: cementvloeren leggen in de klaslokalen. In afrika is de grond van rood zand waar Jiggers (zandvlooien) in wonen. Ze kunnen zich in je voeten graven en je voet van binnen opeten. Veel kinderen lopen op blote voeten en hebben dus last van de Jiggers, vandaar dat cementvloeren een must zijn. Ik ging graag water halen met de kinderen. Een hele rij kinderen in uniform met een jerrycan water op hun hoofd. Het water haalden we uit een waterbron 10 minuten lopen van de school. Dat water werd vermengt met gehakte stenen en zand. Door de brandende zon moesten wij nederlanders vaak terug naar de schaduw en dan praatten en speelden we met de kinderen. Ook konden we deelnemen aan een les, of zelf een les geven in een klas. De klaslokalen zijn vrij klein en donker. Soms moesten twee klassen 1 ruimte delen en dan hoorde je dus 2 docenten tegelijk praten. Moeilijk om dan nog je concentratie erbij te houden! De kinderen zijn heel aanhankelijk en vechten om je hand. Het liefst gaan ze mee naar Holland en zijn ze al gauw je allerbeste vriend. Ook schrijven ze voortdurend briefjes en tekeningen. Op zondag gingen we naar de kerk. Ik voelde me erg beroerd, maar toch ging ik mee. Lange rokken moesten we aan. De mensen kleden zich op Zondag op hun mooist. Doordeweeks lopen ze in gescheurde kleren, maar op zondag zien ze er heel mooi uit. De kerk bestond uit houten takken en een dak van golfplaat. de muziekgroep bestond uit een Jembé. Meer hebben deze mensen niet nodig. Ze dansen en zingen alsof hun leven ervan afhangt. Heel mooi om te zien dat zelfs de kinderen helemaal vooraan uitbundig boven iedereen uitkomen met zingen. Wat ik best heftig vond om te zien is hoe er demonen werden uitgedreven bij kinderen. Ik had dit nog nooit gezien en dus schrok ik ervan. Na de dienst kwam er een meisje naar me toe om uit te leggen dat dit heel normaal is in Afrika. De volgende dag moesten we boodschappen doen in Kayunga. Ik ging met een aantal teamgenootjes mee in het gammele busje. Even boodschappen doen is er niet bij. 3 uur duurt het ongeveer. bij het ene kraampje pineapples, bij een ander tomatoes, bij een ander weer aardappels. African Style, heerlijk onthaasten. Op een dag zijn we langs gezinnen gegaan met hollandse kadootjes. Dan kom je bij zo'n huisje en dat zitten die mensen op de grond rijst te drogen of mais. Ze zijn ons ontzettend dankbaar voor ons bezoek, het geeft hen hoop. 'Amina' zeggen ze steeds (Amen) Als dank krijgen we ananassen en suiker rietstengels mee. (En dan te bedenken dat ze hiermee een groot deel van hun inkomsten weggeven) Toch moet je het aannemen. Er was een meisje die met haar oma samen woonden. Haar ouders lagen in graven in de tuin. 'Ik zorg voor haar, en zei zorgt voor mij', zei de oude vrouw. Zo bijzonder om te zien dat ze zo gelukkig zijn met zo weinig.God is erg belangrijk in alles wat er gebeurd. Op een keer kregen we het slot niet open van een deur. Oncle Grace bad ervoor, en het slot ging open. Ik ervoer het geloofsleven hier heel anders dan thuis. Ze staan zo dicht bij God en zeggen continu 'God bless you' tegen iedereen. Ook lachen ze constant. Ik voelde me heel puur onder deze mensen. We hebben veel gevoetbald, gezongen,gedanst, gewerkt, op schoolreisje geweest naar de watervallen van Jinja. Een hele ervaring voor de kinderen, want normaal komen ze natuurlijk niet weg. Met een soort kanootje voeren we naar de oorsprong van de Nijl. Prachtige natuur natuurlijk! De laatste dag op het project kregen we een afscheidsfeest van de kinderen en alle mensen die meewerkten. De kinderen gaven ons fruit als dank, ze zongen ons persoonlijk toe en we kregen toespraken van docenten en daarbij een afrikaanse naam. Mijn naam is: Muyonjo (God is Clean) Kinderen zaten met tranen in hun ogen tegenover ons. Ze waren duidelijk verdrietig dat we weer weg zouden gaan. Met zonsondergang liepen ze weg naar huis, met de woorden 'we never forget you' Het was echt moeilijk om afscheid te nemen, want je weet niet wanneer je ze ooit zult terugzien. De volgende ochtend vertrokken wij naar Masaka een grote stad. naar het huis van Oncle Grace en naar de andere school die hij heeft opgezet met Livingstone. Hier heb je niet alleen een primary, maar ook een secondary school. IN het guesthouse hebben we nog 3 nachten doorgebracht. Overdag naar de kerk geweest waar we hebben gezongen. Op andere dagen naar een weeshuis, en op safari geweest. Heel vies,moe en vol van liefde voor de mensen en het land zijn we weer naar Nederland gevlogen. Dit was een impressie van de reis, Natuurlijk heb ik veel meer gezien en meegemaakt, maar dat is eigenlijk niet te beschrijven. Beelden zeggen meer dan woorden, en dus zal ik jullie de foto's laten zien als daar gelegenheid voor is. Ik raad iedereen aan om ook eens naar Oeganda te gaan. Een reis om nooit te vergeten. Liefs, Leanne |