Zip-your-lip!
|
Berichten Over mij Abonneren Contact Project Nog meer over de reis!=) 3 augustus 2009 Tja.. Alweer een heel weekend in Nederland en nog steeds heb ik niet alles vertelt.. Kan natuurlijk ook niet, maar goed, ik dacht: Laat ik maar weer eens verder gaan met iedereen laten meegenieten met mijn herinneringen aan de reis;) zoals ik had beloofd! Het project..: Het project waar we aan gingen werken, bestond vooral uit sloopwerk, want voor het bouwwerk hadden we veel te weinig tijd. Het zit namelijk zo: In Bulaiesti staat een babtistenkerkje met zo ongeveer 10 kerkgangers. De rest van de mensen gaat of niet naar de kerk of gaat naar de Orthodoxe kerk. Maar goed, wij gingen dus het kleine kerkje helpen met een grote verbouwing! In het kerkje woont ook een mevrouw. En er was een keukentje, wat niet al te luxe was… geen kraan en een heel oud gasstel, waar geen enkele Nederlander hier op zou willen koken. In die keuken stonden ook 3 tafels, waar wij met z’n 18’en met veel proppen net aan konden zitten, maar dan was het ook echt om te stikken… en dan te bedenken dat ze daar in de zomer kinderkampen krijgen met zo’n 60 kinderen en dat er ook nog eens naschoolse opvang voor de kinderen is… Maar goed, aan die keuken moest dus wel echt ff wat gedaan worden! Er was nog een ander kamertje, dat moest de keuken gaan worden! En er gaat ook een kraan inkomen plus goede spullen! Wat hebben we voor de keuken allemaal gedaan: Als eerst hebben we een geul van zo’n meter diep gegraven, waar de waterleiding in moest komen te liggen. Daarnaast is er ook een gat van zo’n 2,5 meter diep gegraven, waar de afvoer in uitkomt. Dit hebben we gelukkig allemaal nog met gewone schoppen kunnen graven, want we hadden niet altijd het gereedschap wat het beste werkte, bijvoorbeeld voor het verf van de muur halen! We hebben in het kerkzaaltje, het halletje, een ander halletje en in de nieuwe keuken de verf van de muur en het plafond af moeten halen! Dit hebben we gedaan met zagen, bijlen, scheppen en zelfs met messen en een breekijzer. Tja, je moet wel iets alternatiefs bedenken als je verder niets hebt! Verder hebben ook de vloer uit de nieuwe keuken gehaald en uit het halletje en het andere halletje. Daar hebben we ook een nieuwe vloer voor teruggestort hoor! Eerst allemaal steentjes op de vloer en daarna cement storten! En als laatste grote ding hebben we ook nog een veranda gemaakt voor de kerk! Eerst moest er allemaal zand gestort worden voor de kerk. Zo’n 3 of 4 meter in de lengte, zo’n 1,5 meter in de breedte en zo’n meter hoog. Dat moest goed aangestampt worden, anders ging de veranda zo instorten natuurlijk! Om de zandhoop heen is een muurtje gebouwd ( helemaal waterpas!!!) en als laatst zijn daar ook weer steentjes op gegooid en is er cement op gestort! Wat er allemaal nog moet gebeuren: De muren moeten nog gestuukt worden en geverft of betegelt. De vloer in de keuken moet nog betegeld worden. Er moet nog een soort van overkapping op de veranda komen. En er moet een trapleuning komen bij het trappetje aan de achterkant. Ook moeten er nog spullen voor in de keuken gekocht worden! Gelukkig hadden we veel projectgeld over, dus kunnen ze alles kopen en alle mensen die ervoor ingehuurd moeten worden, wel betalen! Elke dag hadden we ook vanaf 4 uur tot een uur of 6 of half 7 een programma voor de kinderen. Dan gingen we lekker met ze zingen, spelen, knutselen en er was ook altijd een dramastukje. Vaak zat er een boodschap in, maar soms ook niet. Persoonlijk moet ik zeggen dat ze steengoed waren en soms erg aansprekend! Zonder woorden, met veel gezichtsuitdrukkingen werd dan echt gewoon iets overgebracht. En vaak begrepen de kinderen de boodschap ook nog gewoon! En dat was wel echt gaaf! De eerste dag hadden we maar zo’n 20 tot 30 kinderen. Maar dat veranderde al heel snel! Vanaf dag 2 dat we een programma deden, waren er meer dan 50 kinderen! En dat werden er elke keer weer meer! Al snel waren er meer dan 60 en een paar dagen meer dan 70. En het mooie was dat ze bleven komen! Altijd met een lach op hun gezicht! En alles wat we met ze deden vonden ze leuk! Als we zongen, zongen ze mee! Als we knutselden, wilden ze het liefst eindeloos doorgaan. Als we touwtje aan het springen waren, baalden ze als we wat anders gingen doen! Als ze je om de nek vlogen, dan zag je de teleurstelling soms echt als je ze weer op de grond neerzette. Ik heb nog nooit zoveel kinderen opgetilt en geknuffeld als deze twee weken. Ja, ik kan echt zeggen dat ze een ongelofelijke indruk op mij hebben gemaakt! Alle gezichten, die nu alleen nog maar een herinnering zijn, als ik daar aan denk, dan mis ik ze echt! Ik ben echt van ze gaan houden! Het zijn echt zulke schatten! Natuurlijk waren er soms minder leuke acties van bepaalde kindjes, maar toch, ze zijn allemaal toch echt zo gaaf! Ze hebben gewoon zoveel aandacht tekort. En dat is soms zo irritant, omdat ze merkten dat wij wel aandacht gaven, dat ze het ook bleven vragen. Maar aan de andere kant was dat heel mooi! Zij waren blij met ons en wij konden ze geven wat ze even nodig hadden! En ik ben blij dat ik er ben geweest. Dat ik met mijn eigen ogen heb gezien hoe sommige kinderen dagen lang in dezelfde kleren met gaten liepen. 1 jongetje zal ik nooit meer vergeten.. Hij zei nooit iets en was knetterverlegen. Zijn zusje leek heel erg op hem en zei ook haast niks. Hij heeft de hele 2 weken dat wij er waren, een heel vies gezicht gehad! En ik weet zeker dat hij niet gewassen is, want het waren nog elke dag dezelfde vegen en vlekken op dezelfde plek. Hij liep in een hele dikke trui en daaronder een maillot met overal gaten.. Het was eigenlijk echt geen gezicht. Maar het was ook eigenlijk heel zielig! En ondanks dat ik geen idee heb hoe dat ventje eigenlijk heet, zal ik hem niet meer kunnen vergeten. Hij was voor mij echt wel een beetje het toonbeeld van de kinderen daar: Ondanks dat ik ze niet ken, toch in mijn hart! Ja, ik zal deze kinderen misschien over 10 jaar niet meer voor me kunnen halen zonder een foto en misschien ben ik hun namen wel vergeten dan, voor zover ik die al weet, maar toch, écht vergeten zal ik ze niet! We hebben kettingen en armbandjes gemaakt. En ik heb er 1 gekregen van een jongen (Serge) van 14. Hij voelde zich eerst heel stoer, maar vond het uiteindelijk toch wel heel leuk om te doen. Waarom ik zijn armbandje kreeg? Geen idee, maar voorlopig zal ik hem niet eens af willen doen! Het zal me herinneren aan de schatten van kinderen, die nu nog rondlopen in Moldavië, het land waar helaas weer die stomme communisten hebben gewonnen! Het land waar veel van deze kinderen geen rooskleurige, rijke toekomst tegemoet gaan. Maar goed.. Daar moet ik niet aan gaan denken. Ik moet gewoon denken aan alle liedjes die we gezongen hebben, aan alle lachende gezichtjes die ik heb gezien, aan alle knuffels die ik gekregen heb en waar echt dankbaarheid vanaf straalde. De tweede woensdag hadden we alweer ons laatste kinderprogramma, omdat we donderdag gingen barbequen met alle mensen uit de kerk! Die dag gingen we een tamboerijn knutselen, wat opzich al een groot succes was! Verder hebben we nog een dramastukje gedaan en alle liedjes gezongen die we al met elkaar hadden gezongen. Dat allemaal nam al veel tijd in beslag. En we streefden ook al af op ons recordaantal kinderen! En dat maakte het spannend, want na dat alles, wilden we alle kinderen een tasje met een aantal dingetjes als cadeautje geven en een ijsje. We hadden 75 tasjes en het bleek al snel dat dat te weinig zou zijn, dus waren er nog snel even wat extra gemaakt. Dus hadden we 85 tasjes. En dat bleek precies genoeg te zijn! Alle kinderen hadden een tasje! De een had een knuffel, de ander een bellenblaas en weer een ander weer wat anders! En ze waren allemaal even blij! Ook waren er ruim voldoende ijsjes! Echt een prachtig gezicht was het! Alle kinderen in 1 grote kring, met een tasje voor zich en een ijsje in hun hand! Ja, de herinnering aan dat gezicht maakt mij echt weer helemaal blij! Wij hebben deze kinderen gegeven wat we konden geven en het was goed, dat zagen we aan de kinderen! Ook was het echt heel cool om gewoon die kinderen te kietelen en ze dan te zien ontdekken dat ze dat ook terug konden doen! Ook hadden ze geen idee dat je ook op iemand z’n rug paardje kan rijden of dat je in je bekertje drinken met een rietje ook bellen kan blazen! Echt cool om ze dat te laten zien en die reactie er dan op! Of gewoon je tong uitsteken en ze allemaal een beetje plagen. Geweldig om daar aan terug te denken! Dat alles heeft echt veel lachen op hun gezichtjes opgeleverd! En eerlijk waar: Ik mis ze! Onze verblijfplaats..: We sliepen dus in de school. Wij gelukkig op matrasjes en de jongens (helaas voor hen) op 4 stoelkussens of iets wat er op leek. Die arme jongens, want het sliep dus echt niet! We hadden verder ook geen kraan of ‘echte’ wc en ook geen douche bij de school. Onze wastafel was een grote melkbus met water wat we uit de waterput moesten halen. En op die melkbus lag dan zo’n soort schepbakje, waarmee je dan water uit de melkbus kon scheppen. En dan goot je dat water boven een daarvoor bestemde bak die ernaast stond over bijvoorbeeld je handen. En die bak werd dan weer buiten leeggegooid als hij vol zat en de melkbus moest ook elke dag weer bijgevuld worden. Gelukkig was de waterput niet zo heel ver weg… Want al dat gesjouw met die emmers en flessen was best vermoeiend! De wc is ook weer een verhaal apart! De wc bij school was een gewoon gemetseld gebouwtje met daarin 4 hokjes. De hokjes aan de linker en aan de rechterkant hadden 4 wc’s en de 2 hokjes aan de voorkant hadden er gewoon 1. Maar goed, wat is nu voor Moldavische begrippen een wc? Om precies te zijn is dat een huisje met een betonnen vloer met daaronder een grote ruimte en in het beton een redelijk gat waar je je behoeftes doorheen moet zien te loodsen. Wij deden natuurlijk allemaal erg ons best om het een beetje schoon te houden. Dat houdt in: ’s avonds altijd met zaklamp naar de wc gaan, zodat je ziet of het goed gaat.. Maar goed, onze wc was nogal publiek gebruik! Want alle kinderen en alle hangjeugd die ’s avonds en ’s nachts rondhing bij de school maakten er ook gebruik van… Maar ja, die hebben natuurlijk geen zaklamp en doen het dus maar op de gok of zoiets. In ieder geval: Na ongeveer een week waren allebei de eenpersoonshokjes vreselijk smerig! Details zal ik jullie maar besparen, maar het was écht vreselijk! Dus opeens moesten we wel naar de vierpersoonsgaten of het ophouden tot we weer bij de kerk waren, want daar waren de 2 wc’s nog wel redelijk schoon! En gelukkig hadden we echt een hele toffe kerk! Speciaal voor ons hadden ze een douche gebouwd! Dat is echt knetterluxe! Want over het algemeen wassen de meeste mensen zich gewoon alleen maar. Of dat soms nog niet eens (aan de kinderen te ruiken). Maar goed, de douche… Wat houdt een douche in.. Het is echt een heel eenvoudig principe: je maakt een hokje van golfplaten, maakt er 2 balken op, waarop je een regenton zet. Onder die ton bouw je een soort van kraantjessysteem. En voor de opening hang je een gordijn. Heel eenvoudig, maar vreselijk relaxed! Want het was natuurlijk snikheet daar en dat water wat uit de douche kwam, was best koud! Dus douchen was tegelijkertijd heerlijk afkoelen! Ja, douchen was echt een feestje! Nog wat dingen die we hebben meegemaakt: De eerste woensdagavond was er bij ons ingebroken. Er lag heel veel geld van ons, maar dat was allemaal niet gestolen. Er waren 'alleen maar' 4 mobiels gejat bij de jongens. Dat was echt wel even schrikken... Maar goed, we hadden net daarvoor een knettergave kerkdienst gehad over naastenliefde enzo... Dus wij gingen het met zijn allen proberen in de praktijk proberen te brengen: we zijn buiten gaan bidden met zijn allen en gaan zingen met zijn allen... En echt, we zijn echt zo gezegend met verhoring! Alle 4 de mobiels zijn weer teruggekomen! Gelijk de dag erna al! Het is echt een beetje een ingewikkeld verhaal, waar ik nu geen tijd voor heb om het helemaal uit te gaan leggen! Misschien een andere keer! Ook zijn we naar de hoofdstad geweest! We gingen met een trollybus ofzoiets naar een heel luxe winkelcentrum, waar alleen knetterrijke moldaven komen. daar hebben we bij de KFC gegeten en konden we naar een vet schone, echte wc.. Na een week was dat wel weer even heel relaxed! Ook hebben we die middag het plein gezien waar na de vorige verkiezingen keihard gerelt is! En 's avoinds hebben we bij Andy's Pizza gegeten... Echt wel weer ff lekker hoor, ff zoiets luxe! Verder zou ik nog heel veel kunnen vertellen, maar ik mag niet zo lang meer en ik moet ook nog even wat foto's uploaden, dus misschien weer een volgende keer nóg meer;) Groetjeeesss!! Hanneke Reactie van oma 4 augustus 2009 Hallo Hanneke, Ik ben echt onder de indruk, wat je daar allemaal gezien heb. En gedaan hebt voor de kinderen daar! Wat een armoede en wat komen die kinderen aandacht en liefde tekort. Mooi dat jullie ze 2 onvergetelijke weken hebben bezorgd. En natuurlijk |