Dagboek pagina
|
Berichten Over mij Abonneren Contact Project Nieuwjaarsduik! 16 februari 2009 Nieuwjaarsduik... (door de ogen van Johan) Donderdag 1 Januari 2009 08:31 geeft mijn wekker aan, dat betekend maar één ding; het is tijd om op te staan en me klaar te maken voor die verfrissende duik. Wat ik nooit had verwacht is toch duidelijk merkbaar. De afgelopen dagen voelde ik het al aankomen, en nu is het er toch echt. Er zit een spanning in mijn lichaam voor een duik in zeewater. Dat had ik van te voren nooit gedacht! Ik probeer het van me af te zetten en spring uit bed om me aan te gaan kleden. Zwembroek aan, raar in de winter, en vervolgens de rest van de kleren. Ik doe de benodigde spullen in mijn broekzakken en vertrek op weg naar de eettafel. Samen met mijn ouders eet ik een boterham en drinken we een kop thee. Na nog wat laatste controles vertrekken we richting Den Haag centraal station waar we Anne, nichtje en mede lotgenoot, op zullen pikken. 09:45 mijn telefoon gaat, het is Eveline. Zij staat op het punt van vertrekken samen met Tim, zijn zus Trees en haar vriend Peter. De laatstgenoemde is de vierde en laatste lotgenoot die mee zal duiken. We zijn zojuist Siemens gepasseerd, langs de A12, en via hun reclamebord werd ons een gelukkig Nieuwjaar gewenst. O ja, dacht ik, het is 2009! De tijd gaat snel. Rond 10 uur pikken we Anne op en rijden we verder in de richting van Scheveningen. Net als op de snelweg is het in Scheveningen relatief rustig. Na het parkeren van de auto lopen we in de richting van de boulevard. Aangekomen op de boulevard zien we een menigte mensen staan rond een opgeblazen Unox muts. Naast deze muts staan een aantal kraampjes waar wij onze entreekaart kopen, elk voor 2 euro stuk. 10:30 Eveline en medepassagiers stappen het restaurant het Pannenkoekenhuisje binnen. Met zijn allen drinken we een kop warme chocomel. In het restaurant lopen we dominee Schermers tegen het lijf, samen met haar dochter die vorig jaar naar Oeganda is geweest met Livingstone voor een soortgelijk project. Zij had vorig jaar gedoken om zo geld in te zamelen voor dat project. Na deze babbel vertrekken we om kwart over elf naar buiten om het strand te betreden. Ongeveer tien minuten later hebben we een plekje gevonden tussen de duizenden mensen aangekleed met oranje Unox mutsen en Unox handschoenen. Fascinerend is het om te zien hoe sommige mensen verkleed zijn gekomen om deze duik mee te maken. Schmink, kerstverlichting, pinguïnpakken en allerlei andere carnavalsattributen. De spanning neemt ondertussen, bij mij in ieder geval, toe. De kou helaas ook. Het koude zand zorgt ervoor dat mijn voeten het snel koud krijgen, ook al heb ik nog schoenen aan. Dat houden we voorlopig maar zo. 11:58 de adrenaline stroomt al behoorlijk door mijn lichaam. Iedere duiker heeft zich ontdaan, of is zich aan het ontdoen, van overbodige kleren en staat klaar om te gaan rennen. Zo ook bij ons. De laatste foto vóór de duik wordt geschoten door mijn vader. Enkele tientallen seconden voor de duik stap ik van mijn schoenen en ga met mijn blote voeten in het zand staan. Vanaf dat moment voelden mijn voeten verlamd. Het is raar hoe snel de kou je dan treft. Even later is het dan zover; 5,4,3,2…1 klinkt het op het strand. Na de laatste tel begint de menigte te rennen, wij volgen een beetje achteraan. Onderweg voelt het alsof, ondanks het zachte zand, ik over keiharde stenen ren. Eveline noemde het zelf rennen over glasscherven. Mijn voeten zijn totaal gevoelloos en het kruipt richting mijn kuiten. Desalniettemin stroomt de adrenaline nog veel harder door mijn lichaam dan een aantal minuten geleden. Onderweg ontwijk ik de mensen die alweer uit het water komen en vlak daarna maak ik mijn eerste stappen in het water. Direct slaat mijn lichaam in een alarmstand lijkt het. Het voelt alsof mijn hart stopt, samen met m’n ademhaling. "Snel!" denk ik "nu duiken in het water". Ik gooi mezelf in het water en… dat valt best wel mee. Vrij snel sta ik weer op om te zoeken naar Eveline, Peter of Anne. Ik zie Peter en loop met hem mee terug richting strand. Kort daarna tref ik Eveline. Ik spring met Eveline voor de camera van SBS6 in de hoop op televisie te komen. Eveline heeft namelijk een shirt aan met daarop de tekst; "Ik duik voor Oeganda". Achteraf blijkt dat SBS6 dit niet uitzend. Na de korte stop voor de camera van SBS6 en de fotocamera van mijn vader rennen we met zijn vieren nog een stuk terug het water in. We zijn er nu toch. Mijn ademhaling is ondertussen weer onder controle, mijn benen zijn nog stijver en meer bevroren. Kort daarna vertrekken we definitief terug naar ons plekje op het strand om weer op te drogen en ervaringen te delen. Die zijn er namelijk in overvloed. 12:28 we staan op het strand een lekker kopje erwtensoep te eten. Allen weer aangekleed maar de duikers nog wel met koude, gevoelloze tenen. Uitgepraat zijn we nog lang niet. Het Nederlandse fenomeen Nieuwjaarsduik is uiteindelijk, ondanks de kou, toch erg goed bevallen. De eindconclusie is voor mij in ieder geval dat het voor herhaling vatbaar is. En dat duiken voor de sponsoring die jullie ons geleverd hebben het nog veel mooier maakt! Bedankt daarvoor! Eveline & Johan 
|